Hoop in de ogen van kinderen

Nadat ik zondagavond een dipje had was het maandag een mooie dag waarin mijn hart geraakt is te midden van de vele armoede die we weer gezien hebben en de achtbaan van emoties.

Ik had eindelijk een volle nacht geslapen al voelde ik me ‘s ochtends nog niet super maar het ging al een stuk beter dan de dag ervoor. Een goede nacht slaap scheelt enorm.
We bezochten ‘s ochtends een project om te zien wat de aanvullende fondsen van Compassion betekenen voor een Compassion project. Deze zogenaamde Complementary Intervention (CIV) funds helpen het project indirect bij de ondersteuning en ontwikkeling van de kinderen. Daarover kregen we bij het project ook wat te horen. Het was een speciaal project omdat er een donor was uit Amerika die zorgde voor veel verbeteringen aan het project. Deze donor moest zorgen voor haar zoon en moeder en in de tijd die ze over had schreef ze stuk voor stuk persoonlijke brieven aan alle kinderen (naast de sponsors). Als ze het project bezoekt weet ze ook van elk kind wat zijn situatie is. Erg bijzonder om te horen.
Het effect was ook echt te zien in het project. Dit was het meest ontwikkelde project wat ik heb gezien. Meerdere verdiepingen, goede muren, een enorm grote kamer met speelgoed, een prachtige bibliotheek en moderne computers. Ook hier waren weer enorm toegewijde en gepassioneerde project medewerkers. De kinderen rennen altijd naar het project omdat ze daar echt geliefd worden en bij een groep horen.

Hierna gingen we op huisbezoek in een sloppenwijk vlakbij het project. Onderweg viel mij een huis op waar ik een foto van maakte. Nu bleek dat achteraf het huis te zijn waar onze groep op huisbezoek ging. De moeder woont in een kleine kamer met één bed waar ze met zijn vieren slapen. Het stelde niet veel voor en ze hadden een rieten dak waar het water doorheen komt als het regent. Ze had twee prachtige dochters waar ik direct door in beslag werd genomen. Ik zat op een klein krukje naast het bed waar de kinderen op zaten en ze gingen al snel poseren voor mijn camera. In combinatie met mooi strijklicht heb ik prachtige foto’s kunnen maken. Ik hield lang de hand van het meisje met het rode vest vast. Het verhaal van de moeder ging daardoor een beetje aan mij voorbij. Maar ze bleek elke ochtend om vier uur eruit te gaan om ‘s ochtends op het veld te werken. De vader was taxi chauffeur maar ze hadden vaak moeite om in eten te voorzien. Daar groeien dan die kinderen in op maar toch stralen ze en zijn ze puur en oprecht. Ze zijn echt een lichtpunt voor mij in de ellende. Midden in de wanhoop vind ik hoop in de ogen van die kinderen. En dat komt echt door het Compassion project want in de andere kinderen die ik tegen kom zie ik dat bijna niet.
Na de huisbezoeken kregen we bij het project Cavia voorgeschoteld. Een Peruaanse specialiteit. Ze verklaren je voor gek als je een Cavia als huisdier houdt. Ik vond het nog best lekker eigenlijk.

Nadat we in het hotel wat gegeten hadden gingen we terug naar het project om een leuke tijd te hebben met de kinderen daar. We bezochten een aantal klaslokalen waar we interactie hadden met de kinderen en hoorden wat ze leren en wat hun dromen zijn. Door Compassion krijgen ze de kans om die na te jagen. Het grijpt mij aan dat ze anders door de armoede niet de kans krijgen om te worden tot wie ze bedoeld zijn door God. Ook hier komt weer naar voren dat ze de brieven die ze van hun sponsors ontvangen echt enorm waarderen. Die brieven zijn voor de kinderen soms een reddingsboei midden in de ellende en wanhoop waarin ze verkeren.

Na de klaslokaal bezoeken hadden we tijd om te spelen met de kinderen. Ik maakte een paar foto’s van een erg leuk meisje (het kind met de blauwe haarband hieronder). Ze was echt enorm enthousiast om het resultaat steeds te zien. Ze liet mij niet meer los en was echt super blij en enthousiast. Zo leuk! De kinderen van ons huisbezoek waren er ook en kregen ook veel aandacht van de andere medereizigers.
Ik heb toen met een aantal mannen uit onze groep gevoetbald met en tegen een stel jongens van het project en een vertaler. Dit was op een mooi veldje in de buurt met goals. Erg leuk om even je energie kwijt te kunnen en om op zo’n manier bezig te zijn met die kinderen. Ze vonden het geweldig en wij ook!

Toen was het tijd om afscheid te nemen. We werden enorm bedankt voor ons bezoek en kregen een aantal cadeautjes mee. Ook wij gaven weer een zak vol met o.a. kleding, knuffels en speelgoed aan de projectleiding.
Ale Sytsma ging voor de project medewerkers bidden en ik had het er toen wel moeilijk mee. Mijn hart was echt geraakt door de kinderen. Ik was ook een beetje jaloers op de kinderen want ik zou willen dat ik vroeger in zo’n project had gezeten. Maar die kinderen leven wel echt in deze sloppenwijken en wij gaan zo weer weg. Gelukkig krijgen ze door hun sponsors de kans om uit deze armoede bevrijd te worden. Ale bad dat we de kinderen weer in de Hemel zullen zien. Ik moest toen wel een aantal traantjes laten.

Op de terugreis hebben we nog kunnen genieten van een prachtige zonsondergang aan de Stille Oceaan.
Terug in het hotel hebben we na het eten weer gereflecteerd op de voorgaande dagen.

Over Elwin

Ik ben een developer en designer en veel bezig met nieuwe media, video en fotografie. Ik strijd tegen armoede en onrecht geïnspireerd vanuit geloof, hoop en liefde. Ik hoop een stem te zijn voor de meeste kwetsbare mensen, namelijk kinderen in armoede.

Volg dit blog via email

Voeg je bij vele anderen en ontvang automatisch een email als ik nieuwe berichten op mijn blog heb geplaatst.

, , , , ,

5 reacties op Hoop in de ogen van kinderen

  1. J.A. Brussaard 18 oktober 2011 op 10:51 #

    Beste Elwin,

    Wat een belevenissen! Ik kan me indenken dat al die indrukken soms teveel zijn en je niet onberoerd laten.
    Goed om het via je weblog wat van je af te schrijven.
    Mooie foto’s! Ook wel heftig soms..

    Een heel goede reis verder!

    Zegen en groet,
    J.A. Brussaard

  2. Else 18 oktober 2011 op 13:45 #

    Mooi verhaal Elwin, heaven will be a big hello!

  3. Mieke Griffioen-Sytsma 18 oktober 2011 op 20:15 #

    Hey Elwin,

    Wat super om je verhalen te lezen en wat een mooie foto’s ook, ik zal even promotie maken op Facebook voor je blog! Leuk ook dat ik een foto van mn zusje (Joke!) zag.
    Nou geniet ervan daar, maar hopelijk kun je ook alles een beetje een plekje geven in elk geval super dat je je ervaringen hier deelt.

  4. Evita 20 oktober 2011 op 16:57 #

    Prachtige plaatjes. Wat een mooie mensen :) En Cavia schijnt goed te knagen te zijn!! Thanks voor bijhouden van site. Is voor jezelf goed, maar voor anderen ook geweldig om te volgen!

  5. petra 25 oktober 2011 op 10:46 #

    gave verhalen, ook emotioneel, maar dat is logisch!
    mooie foto’s weer!!!

Geef een reactie